Dit is het verborgen dagboek van de jaren waarin het “alles kunnen worden” ongevraagd ineenstort tot het “zijn”.

Tien verhalen over hoe die ongegronde grootheidswaanzin over de maakbaarheid van het bestaan langzaam plaats maakt voor melancholische zelfhaat en hoe je daar stiekem best om kan lachen.

In de jaren als twintiger werd consistent dezelfde foto van dezelfde koffietafel gemaakt. Daar speelt het echte leven zich immers omheen af.

Zonder enige genade toonden ze de troep van al zijn goedbedoelde pogingen om te leven, al zijn mislukkingen tot volwassenheid, en zijn ongefilterde werkelijkheid. Dan blijkt dat de koffietafel zowaar een beter dagboek had bijgehouden dan ikzelf als twintiger had gedaan.